Logo nijkerknu.nl


Theo Zuurman. (Foto: Fabian Boot)

Column Theo Zuurman: 'Zilveren parel'

In eerste instantie wilde ik deze column 'Vluchtelingenmeisje' noemen, maar dat vond ik een te negatieve benadering. Verleden week las ik dat volgens de VN-vluchtelingenorganisatie UNHCR het aantal vluchtelingen wereldwijd eind 2017 gestegen is tot 68,5 miljoen en 53 procent hiervan is kind. Vandaag wil ik het niet hebben over een vluchtelingenprobleem, maar over een vluchtelingenkans.
Ik stel u voor aan het 12-jarige Nijkerkse vluchtelingenmeisje Jumanah, wat 'zilveren parel' betekent. Uit privacyoverwegingen gebruik ik niet haar echte naam, maar ik kan u verzekeren dat ze een pareltje is.
Jumanah, die in Aleppo/Syrië woonde, zag ik in oktober 2016 voor het eerst op Schiphol toen ze samen met haar moeder en twee jongere broertjes, na ruim twee jaar, herenigd werd met haar vader. Als vrijwilliger van VluchtelingenWerk Nijkerk begeleidde ik haar vader, die als statushouder in het Zusterhuis woonde. Hoe de vader zijn bos bloemen door de aankomsthal gooide toen ze door de schuifdeuren kwamen en hoe moeder en kinderen hun man/vader emotioneel in de armen vlogen zit op mijn netvlies gebrand. Het zou zeker niet misstaan in het Tv-programma 'Hello Goodbye' van Joris Linssen.
Na enkele weken in AZC's te hebben verbleven heeft de gemeente goed nieuws, er is een huis beschikbaar en eind november 2016 trekken ze erin. De kinderen kunnen naar basisschool De Koningslinde, maar spreken slechts een paar woordjes Engels. Het is al snel duidelijk dat Jumanah erg leergierig is en makkelijk Nederlandse vriendinnetjes maakt. Vanaf het schooljaar 2016-2017 is 'Taalklas Nijkerk' begonnen, dit is een initiatief van alle Nijkerkse basisscholen en gesteund door de gemeente. Op de Rehobothschool start de taalklas met twaalf leerlingen die een grote taalachterstand hebben, met als doel de integratie makkelijker te maken. De kinderen gaan twee dagen naar de taalklas en drie dagen naar hun eigen school.
Jumanah valt met haar neus in de Nederlandse boter, want er is nog een plekje voor haar en ze maakt grote stappen. Afgelopen week was het zover, na ruim 1,5 jaar krijgt ze haar diploma uitgereikt. De school heeft er een passend feestje van gemaakt, natuurlijk zijn haar broertjes en ouders erbij en ik ben ook uitgenodigd.
Haar juf schrijft erbij: 'Lieve Jumanah, je bent een heel sociaal meisje die ook graag hard werkt. Je kan goed samenwerken. Het is je gelukt om binnen korte tijd jezelf te redden in de Nederlandse taal'. Op alle onderdelen scoort ze 'goed', 'voldoende' en zelfs vjf keer 'ruim voldoende'. Uiteraard was dit een flink applaus waard en wat stond ze als een pareltje te schitteren op het podium in haar mooiste jurk.
Na afloop vroeg ik haar wat ze later wilde worden, spontaan zei ze: Mijn grootste droom is om kinderarts te worden''. Dat gaat haar zeker lukken, voorspel ik. Zou het niet mooi zijn als ze over vijftyien jaar afstudeert en als kinderarts gaat werken bij Artsen zonder Grenzen? Een zilveren parel straalt er dan in een oorlogsgebied, want een wereld zónder vluchtelingen zal in 2023 helaas ook nog een droom zijn…

reacties:
redactie.nnu@persgroep.nl

Reageer als eerste
Meer berichten


Shopbox